Menu
Blog

Uit het lood

Het was afgelopen week nog dat iemand wat tegen me zij, er een trilling door mijn buik en borst heenging en ik prompt niet wist wat ik zeggen moest. Wat gebeurt er? In een waas vervolgen we het gesprek terwijl ik mijn best doe haar woorden te blijven horen en slik en slik en slik.
Mijn hoofd ging als een razende om te begrijpen wat er gebeurde, is het de inhoud van de woorden wat me raakt? Is het mijn kleine meisje dat schrikt? Word ik geraakt in oude pijn? En stemmetjes klinken luidt: ‘doe normaal Ruth!’ En; ‘Dit slaat nergens op!’ Alles in mij neigt ernaar om te begrijpen alvorens ik mag reageren en voelen. Omdat ik het ga herkennen weet ik, dit is een trigger voor nu mag ik het parkeren en straks kan ik er even ‘naartoe’.

Als ik een half uur later alleen ben voel ik mijn gespannen kaken en een dichtgeknepen keel. Wanneer ik de brok verdriet erken stromen de tranen over mijn wangen. De criticus doet nog even zijn uiterste best om me tot stilte te manen: ‘wat een onzin, waarom?’
Maar ik weet nu, het gaat niet om het waarom. Het is wat het nu is. Tranen, diep verdriet is geraakt. Zonder dat ik op het moment zelf overzie waarom precies. Een golf van rouw overspoeld me, van wat geweest is, van de machteloosheid die ik voel en hoe klein en onzeker ik me voel als deze pijn geraakt wordt.

“…en rivieren zullen je niet overspoelen”

Ik leg mijn hand op mijn buik, bewust van de pijn daar, een rauwe rouwende plek. En sta haar toe, huil maar. Het is een golf, die nu breken kan en zo weer kan uitrollen in de branding. Later ‘s avonds, nog wat dikke ogen hebbende van het huilen, voel ik me opgelucht. Wat fijn om het te kunnen laten gaan en niet vast te hoeven houden. Dit is wat het is. Dit is wat mijn lichaam nodig heeft, wat ik nodig heb, erkennen van de pijn. Van wat was en wat is.

Ik denk terug aan de tekst die me afgelopen dagen zo bemoedigde: “(…) en rivieren zullen je niet overspoelen.” Ook nu weet en voel ik: het klopt. Bij momenten vóélt het alsof het me overspoelt. Een situatie, een trigger, rouw. Ja het kan je zeker uit het lood slaan, maar wanneer we de golf in de ogen kijken, zal het wateroppervlak voor ons als een spiegel zijn waar we van leren. Je laten meevoeren op de golf en de volgende golf geeft vertrouwen dat je daarna weer opstaat. Met beide benen op de grond.

Wil jij leven? Echt leven? Je vrij voelen?
Ik wandel graag een tijdje met je op waarin je stappen zet naar leven in vrijheid. Vul je gegevens hier in en ik neem contact met je op.

No Comments

    Leave a Reply