Menu
Blog

Een (on)vervulde kinderwens?

“Mama, het zou wel leuk zijn als jij een baby’tje in je buik hebt hè?,” zegt Chloë terwijl ze in mijn buik prikt. “Kan wel toch?”

Chloë is dol op baby’tjes. Elke dag is ze in de weer met haar pop. Voor elk van haar knuffels heeft ze een rammelaar, een knuffeltje en een flesje melk. Ze brengt hen naar bed, leest boekjes voor en geeft hen te eten. Geen wonder dat ze droomt van een écht kindje. Een broertje of zusje waar ze met net zoveel liefde voor zal zorgen.

Haar verlangen is terecht. En zonder het te weten geeft zij mij het zetje om na te denken over onze toekomst als gezin. Lange tijd heb ik dit nadenken voor mij uitgeschoven, in de hoop dat mijn lichaam zou aansterken. Ik verlang ook naar een tweede kindje, een verlangen dat zo onbereikbaar lijkt. Het vooruitzicht dat Chloë ons enige kindje zal zijn, doet pijn. Het is een vorm van verdriet die ik het liefst vermijd.

Secundaire kinderloosheid

Ik ontdek dat mijn verdriet een naam heeft: secundaire kinderloosheid.
Het kost me moeite om dit verdriet te omarmen. ‘Mag ik dit wel voelen?’ Vraag ik me af. ‘Ik ben zo dankbaar voor Chloë, dat is toch genoeg?’ Toch blijft het knagen. Ik zie gezinnen met meerdere kindjes. Er wordt gesproken over ‘mijn gezin voelt nu wel compleet’.
Blijkbaar is er een compleet en incompleet. Maar wie bepaalt wat compleet is als je hierin niet te kiezen hebt?

Mijn lichaam en mijn hart gaan beiden een andere weg. Ik heb geen keuze over wel of geen kindje. De enige vrijheid die ik heb is de keuze hoe ik hiermee omga. Ik kan ervoor kiezen om het verdriet te voelen. Om stil te staan bij mijn verlangens, en om er vervolgens aandachtig afscheid van te nemen. Ik houd de babyspulletjes van Chloë in mijn handen. Ik geef ze weg aan vrienden, bewust van wat ik doe. Ik huil.

Rouw

Dit is rouwen. En dit kost tijd. Rouw is er niet even. Rouw komt en gaat, en het dient zich onaangekondigd aan. En elke keer wil ik ervoor kiezen om het te doorleven zodat ik daarna weer verder kan gaan. Door stil te staan bij het verdriet, wordt ook de vreugde groter. Het doet me beseffen wat ik wél heb.

Dank U God, dat ik een kindje mocht dragen.
Bedankt God dat U Chloë aan ons hebt gegeven.
Bedankt buik, dat je een kindje hebt kunnen dragen.

Over deze blogs:
Deze blogs zijn in willekeurige volgorde geschreven. Voor het lezen van een achtergrond van deze blogs kun je hier verder lezen.