Menu
Blog

Dubbelheid

Blog | Verlies en léven | 8 Januari ’24

“Wow, het is nog maar een half jaar geleden dat ik ben geopereerd” zei ik het weekend. Mijn man kijkt me verbaasd aan, huh, echt?
Met dat ik het uitsprak en de maanden terug telde, werd ik me bewust van mijn vergissing, het is nog maar vier maanden geleden?!
Wat is er ontzettend veel gebeurd in deze maanden. 

We zijn inmiddels het nieuwe jaar 2024 ingegaan. En weet je, iets in mij wilde het jaar 2023 niet afsluiten… het was net alsof ik nóg een deur sloot achter haar. Dat ik haar, mijn moeder achterliet … en dat wilde ik niet. Iets in mij wilde daar blijven. Het was allemaal zo snel gegaan; de rollercoaster van haar ziek zijn, de agressieve tumorcellen die alsmaar om zich heen grepen, we zaten er zo dicht op en waren haar zo dichtbij. Maar toch is het bij momenten zo onwerkelijk dat het echt zo hard ging en te agressief, te dodelijk bleek.
Afscheid hebben we van haar genomen. Maar delen van mijn hart nog niet. Ze leeft voort in onze herinneringen, in ons hart en onze gedachten.

Ja precies, íets in mij wilde het niet en tegelijk is er een ander deel in mij dat verder wil gaan.
– Dat er voor kiest om te omarmen wat was.
– Om stil te staan bij de rouw en het gemis
– dat kiest om het nieuwe jaar onbevangen in te stappen.

Leven bij wat er is, omarmen wat er is, verdriet of juist dankbaarheid voor de mogelijkheden die er zijn op deze dag.

Zo kon ik afgelopen week een aantal keren 15 minuten zitten! Het is zoo rijk om aan tafel te kunnen zitten! En zo leef ik, met de dag. Met wat zich aandient.
Wat brengt dit nieuwe jaar? Of liever eerst, de komende dagen en weken?

Leef jij? Of overleef jij?
Lieve jij, weet dat het mogelijk is om ondanks je omstandigheden te léven! Als het moeilijk is en je niet weet hoe, deel erover, praat erover én wees van harte welkom!
Als integratief en trauma coach ben ik er voor jou! Als je het niet zeker weet, weet dat je een gratis eerste gesprek kan aanvragen.

No Comments

    Leave a Reply