Menu
Blog

De vraag.

‘Zou het kunnen dat jouw pijn simpelweg niet te behandelen is?’ vroeg een huisarts. ‘Dat je inmiddels alles hebt geprobeerd? Wordt het misschien tijd om te accepteren dat deze pijn altijd bij je zal blijven?’

Wordt het misschien tijd om te accepteren dat deze pijn altijd bij je zal blijven?”

Ik schrok. Ik hoopte juist een nieuw inzicht te vinden. Een oplossing in een vergeten hoek. Een behandeling die we tot dan toe over het hoofd hadden gezien. En toch voelde ik diep vanbinnen dat deze arts gelijk had. Ik wil kunnen accepteren dat ik te leven heb met het leven wat ik nu leidt, zodat het me minder in de greep houdt. Ik wil niet meer zoeken naar dé behandeling. Ik ben moe van de hoop en de teleurstelling die daarmee gepaard gaan. Aan die zoektocht wil ik mijn energie niet langer verspillen.

Ik kies voor vrijuit leven.
Een leven inclusief alle ups en downs die daarbij horen.
Een leven waarin ik niet afhankelijk ben van de oordelen van medische specialisten.
Is zo’n leven voor mij weggelegd?

Zal ik de hoop op herstel laten varen?
Het overwegen van deze optie doet pijn.
De stap is nog te groot.
Er ligt emotionele pijn.
Verdriet. Eenzaamheid. Rouw.
Rouw van wat niet geweest is.
Rouw van wat er gebeurd is.

Het is tijd om om te kijken.
Om eerlijk onder ogen te zien wat ik heb meegemaakt, en om te accepteren hoe deze ervaringen mij hebben gevormd.
Dit is mijn leven.
Ik wil dit leven omarmen.

Over deze blogs:
Deze blog is een vervolg op de twee blogs: ‘Een nummertje?‘ en ‘Ik kan geen kant op‘. Voor het lezen van een achtergrond van deze blogs kun je hier verder lezen.